Rüzgar yüzüne yüzüne çarpıyordu yazarın.
Sıcak olduğu halde esen hafif meltem,rahatlatıyordu onu.
Hikayesini yazabiliyordu böylelikle.
Kalem kağıt üzerinde dans edercesine dönüyordu.
Eski usûl yazıyordu.
Ama kelimeleri,harfleri belki de hikayesinde yer verdiği karakterleri bu şekilde hissediyordu.
Ruhunu koyuyordu ortaya,resmine son derece odaklanan ressam gibi görünüyordu dışarıdan bakana.

İlmek ilmek dokunan nakış gibi,
Merhamette dokunsa yüreklerimize...

*Yukarıdaki sözlerle başlamamın elbette bir sebebi var ki geçen yaşadığım bir olayı aktarmak istiyorum.
Yazıp yazmamak arasında kaldım.
"Yaz be HanHan" diyen kısmım ağır basmış olsa gerek kendimi blogumda buldum.*

İnsanoğluyuz,sevilmek isteriz bunun yanında bir de bunu hissetmek isteriz.Ne kadar çok şey istiyoruz dimi?