Rüzgar yüzüne yüzüne çarpıyordu yazarın.
Sıcak olduğu halde esen hafif meltem,rahatlatıyordu onu.
Hikayesini yazabiliyordu böylelikle.
Kalem kağıt üzerinde dans edercesine dönüyordu.
Eski usûl yazıyordu.
Ama kelimeleri,harfleri belki de hikayesinde yer verdiği karakterleri bu şekilde hissediyordu.
Ruhunu koyuyordu ortaya,resmine son derece odaklanan ressam gibi görünüyordu dışarıdan bakana.

İlmek ilmek dokunan nakış gibi,
Merhamette dokunsa yüreklerimize...

*Yukarıdaki sözlerle başlamamın elbette bir sebebi var ki geçen yaşadığım bir olayı aktarmak istiyorum.
Yazıp yazmamak arasında kaldım.
"Yaz be HanHan" diyen kısmım ağır basmış olsa gerek kendimi blogumda buldum.*

İnsanoğluyuz,sevilmek isteriz bunun yanında bir de bunu hissetmek isteriz.Ne kadar çok şey istiyoruz dimi?

Şubat ayı 4 yılın başı 29 gün olmuş fakat bana yaramadı galiba.Zira benim içimden zırnık yazma isteği gelmiyor.
Geldiği anda konu bulamıyor, bulduğum anda istek kaçıyor.

Bu konu hakkında mimlendiğimi ilk görünce 'aha HanHan şimdi ottokaji? yedin ayvayı!'demeden edemedim.
*Aslında bu mim taslaklarda yayınlanmayı bekliyormuş.Kore Fenomeni'ne kocaman bir özür!Ben sınavlardan unutuvermişim*

Sevdiğimiz,sevmediğimiz,takıntılı olduğumuz hallerimiz mimin ana fikri.
Peki neden bu kadar korktum? 24 yıldır kendimi tanıyamadığım için mi?yoksa anlatılmaz bir insan olduğumdan mı?
Bunu bende bilmiyorum.Bakalım nasıl bir yazı olacak?Merak ediyorum...

Güzel bakabilen, güzel görür derler.

Belki de bu yüzden "Güzele bakmak sevaptır" sözünün aslı "Güzel bakmak sevaptır"dır...

Keşke yüzler gibi,karakterlerde retrica gibi programlarla güzelleştirilebilse...
Bazı insanların karakteri o kadar o kötü oluyor ki.Hemde dayanılmayacak derece de...
Hele de ne olursa olsun yüz yüze bakmak zorundaysanız, onunla konuşurken oscarlık ödül kazanırsınız, ona sevmediğinizi belli etmemek için..