Doğuyordu güneş her sabah ki gibi,

Kalbimdeki yalnızlığı ortaya çıkarırcasına.

Vuruyordu ışığı,odamın üçgen penceresine,

Uyku tutmayan saatler olduğu için,

Gözlerim acısa da uyuyamadığım için, 

Usulca seyreyliyordum,

Güneşin ışığını.

Benim aksime parıl parıl parlıyordu,

Her şeyin üstünden karanlık örtüsünü bir anda kaldırıveriyordu.

Ya yüreğim!

Ondan da kaldırabilecek miydi acaba yalnızlığımın karanlığını?