24 Haziran 2016 Cuma

Günaydın!

Doğuyordu güneş her sabah ki gibi,
Kalbimdeki yalnızlığı ortaya çıkarırcasına.
Vuruyordu ışığı,odamın üçgen penceresine,
Uyku tutmayan saatler olduğu için,
Gözlerim acısa da uyuyamadığım için, 
Usulca seyreyliyordum,
Güneşin ışığını.
Benim aksime parıl parıl parlıyordu,
Her şeyin üstünden karanlık örtüsünü bir anda kaldırıveriyordu.

Ya yüreğim!
Ondan da kaldırabilecek miydi acaba yalnızlığımın karanlığını?
Yavaş yavaş sahte olan sokak lambaları terk ediveriyordu şehrin sokaklarını,
Zira hakikat olan güneş, bütün ihtişamıyla daha da ışımaya başlıyordu.
Ne ay kalıyordu,ne yıldızlar,ne de sahte parıltılar,
Hepsi ortalıktan kayboluveriyorlardı,
Aynı yüreğimdeki karanlık gibi.

Bu sahneyi izledikçe aydınlanıyordu yüreğim,
Yeni açan çiçek gibi başlıyordu parıldayan güne,
Her ne kadar akşam karanlığa gömülecek olsa da 
var gücüyle başlıyordu 
Her zaman 
Yepyeni güne....

Mutlu bir güne başlamanızı dileyen HanHan bildirdi.


2 yorum:

  1. Çok güzel; azıcık kırgınlıkla beraber yine de umut verebilen bir şiir olmuş. Eline sağlık :) Sevgilerle :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yorumunuz için teşekkür ederim :)

      Sil

*Lütfen herhangi bir site veya blogun linkini paylaşmayınız.
*Spoiler,Küfürlü içerik, Siyasi,Dini,tartışmaya sebep olacak yorumlar yapmamaya özen gösterelim.


***Anlayışınız ve ziyaret ettiğiniz için teşekkürler***
HanHan Asya

Tasarım : Merve Canbaz